''uçun kuşlar uçun doğduğum yere'' ile başlıyor şiir.
doğduğumuz yere doğru uçuyoruz.
geldiğimiz yere göçüyoruz.
biliyoruz ki ''vema rabbuke bi zallamin lil abid'' hükmüne doğmak için öleceğiz.
tarihin bir kesitinde kapılarını bize açan bir bahçeye dikeceğiz sözlerimizi.
yeşerdikçe içimiz felaha ereceğiz.
avuçlarınızı kalbinizin sesine açın.
kanatlarınızı avuçlarınızdan esen rüzgarın sözlerine teslim edin.
sizi geldiğiniz yere yani evinize taşıyacaktır.
buradaki her kanat sesi rüzgarınızı güçlendirsin.
her ev varacağınız evin adımlarına yaklaştırsın sizi.
sözün ve sesin rengine rüzgar olan bedenlerin aşkı için.
''İmana ermiş olup doğru ve yararlı işler yapanlara gelince, sürekli içinde kalmak üzere cenneti hak edenler de işte bunlardır.''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder